OP EEN GOEDE DAG ben jij scherp en creatief. Je denkt snel en je barst van de ideeën.
Met jouw onbevangen blik zie je wat andere mensen niet zien.
Dingen afmaken is niet je sterkste kant: je gaat liever verder met een nieuw idee!

Je doet je werk graag op je eigen manier.
Je houdt niet van routine. ‘We doen dit zo’ past niet bij jou.

Je sprankeling is aanstekelijk.
Met ogenschijnlijk gemak neem je anderen mee in jouw passie.
Je voelt snel aan wat mensen nodig hebben.

Voor de buitenwereld heb jij je zaakjes prima voor elkaar.
Mensen kunnen op jou rekenen.
Ze zeggen vaak: Wat doe jij dat goed!

MAAR: wat ze niet zien, is dat je je van binnen uitgeput voelt.

Je plezier en energie zijn op.
Áls je al ideeën hebt, vliegen ze alle kanten uit.
En zo kom je uiteindelijk tot niets.

Je voelt dat je te hard loopt.
Je energie vervliegt: je bent vooral druk met voldoen aan ieders (vermeende?) wensen.

Je eigen wensen en behoeften negeer je. Of misschien weet je helemaal niet (meer) wat die behoeften zijn.
je was immers altijd gewend om klaar te staan voor anderen.

Je voelt je uitgehold en uitgewoond.
En toch ga je door – dat is immers wat anderen van je verwachten – denk je.

Leven en werken worden óverleven.
Je voelt dat je gaat omvallen – of misschien is dat al gebeurd.

Al heeft niemand dat écht in de gaten.

Er MOET iets gebeuren. Maar wat? En hoe?
Je was altijd gewend om je eigen zaakjes te regelen.

Je dacht: ik  gun mezelf vakantie, een zelfhulpboek. Een inspirerende podcast.
Meer yoga. Een meditatie-app. 

Maar dat lost jouw probleem niet op.